Help, ik weet het even niet meer. Over non-communicatie in vastgoed.

Ik moet ’t even kwijt. Loop er mee rond. En het drukt op m’n schouders. Het gebeurde me zeer onlangs. Zomaar een project. Zomaar een opdrachtgever. Of eigenlijk, niet zomaar. Best een goede opdrachtgever, vermaard, groot en internationaal enzo. En best een exemplarische opdracht voor (een deel, gelukkig maar een deel) van ons werk. Je snapt, ik hou het even discreet. Geen namen, geen rugnummers.

De situatie: Kantoorcomplex in matig bedrijvencentrum in de Randstad staat half leeg. Grote buitenlandse investeerder/eigenaar stelt ons voor bij de makelaar. Vraag: help ons bij de marketing van het complex om de leegstand in te lopen.

Ons advies aan de internationale makelaar: “Na gesprekken met hun (lokale) collega, bezoek aan de lokatie en omgeving, gesprekken met zittende huurder, bezoek aan de concurrende complexen, een korte analyse van de situatie, negatieve en kansrijke ontwikkelingen stellen we een aanpak voor. Simpel. Vrij plat. Regel eyes-on-property. Doe actiemarketing aan de toegangsweg tot het bedrijventerrein. Combineer iets met lokale horeca gedurende enkele dagen en verleid lokale ondernemers met latente verhuisbehoefte naar je complex te komen. Daar moeten ze gewoon horen dat de ruimtes op de markt zijn, wat de laagste prijs en de maximale incentives zijn. En – hands on – de units kunnen zien. Parkeerplaats kunnen voelen. Makelaars kunnen spreken. Onze analyse: het ligt ‘m niet in een betere/grotere brochure, online ingewikkeldheden, design. Dit is lokaal, plat en simpel.”

De reactie: “Hmmm, niet lullig bedoeld, maar dat hadden wij zelf ook in een middagje kunnen bedenken. En daarbij, de opdrachtgever wil gewoon graag een nieuwe brochure. Dus dat moet ‘m gaan worden.” Onze tegenvraag: “Wat is het huurverlies per jaar? En hoe graag en tot op welke hoogte willen jullie dat proberen in te lopen?” werd beantwoord met “Ongeveer een half miljoen per jaar, maar dat gaan we toch niet invullen, 10% daarvan zou al mooi zijn..”.

Kortom, wij doen ons best. Formuleren een aanpak. Dat de makelaar zelf had kunnen bedenken. Vervolgens gooien we dat advies met z’n allen in de wind en gaan we iets maken waarvan we allemaal weten dat het niet werkt, maar doen omdat de eigenaar/opdrachtgever dat nu eenmaal wil, want het is een Duitse firma? Zodat we uiteindelijk allemaal uren en kosten hebben gemaakt en verbaasd zijn dat zelfs een zeer bescheiden ambitie van 10% vd leegstand niet wordt gehaald?

Ben ik gek? Negatief? Of heb ik gewoon te weinig zon gezien deze zomer? Ik wil ontzettend graag mooie klussen doen voor opdrachtgevers die de waarde daarvan ook zien. En daar wil ik ook graag fair voor betaald worden. Maar dit? Wat zal ik doen?

Help, ik weet het even niet meer.
Mail, bel, reageer. Twitter of kom even langs.
Ik ben die jongen met z’n hoofd tussen z’n handen op het balkon*.

Stefan

*) Nee, niet die van het fotootje. #tsssque

Advertenties

About dutchanddonts

Effectieve, vernieuwende en onderscheidende communicatie. Merken, concepten en realisatie. Voornamelijk in de wereld van vastgoed en ruimtelijke ontwikkeling.
Dit bericht werd geplaatst in amsterdam, communicatie, emotie, irritaties, makelaardij, marketing, stefan noordhoek, tehuur, vastgoed, vastgoedcommunicatie, verbazing, zzesto.com en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

20 Responses to Help, ik weet het even niet meer. Over non-communicatie in vastgoed.

  1. Han Tuttel schreef:

    Beste Stefan – van zulke opdrachtgevers word ik nou net zo moedeloos als jij.

    Je wordt gevraagd om je mening, op basis van je kennis en kunde, om te assisteren bij het oplossen van een duur probleem. Vervolgens luistert men er niet naar en doen ze wat ze vinden/denken wat de opdrachtgever wilt.

    Lijkt erg op een makelaar die de vraagprijs door de verkoper (consument) laat bepalen. Iets wat je natuurlijk nóóóóóit tegenkomt in de Nederlandse makelaardij…. (#kuchkuch).

    Als ik een antwoord op je vraag weet hoor je het van me!

  2. Lees deze blog even: wp.me/pmxti-44 , als het je te lang is, clue voor je staat derde alinea van het einde. Wees die onafhankelijke contracter en ga niet voor korte termijn maar voor inhoud en visie

    • dutchanddonts schreef:

      Mooi stukje! *Ter harte neemt en zoekt naar een manier om voorbij de tussenpersoon ook de uiteindelijke opdrachtgever te spreken* En dat ook nog eens zonder de tussenpersoon voor het hoofd te stoten of vervelend te passeren.

  3. Als je hieraan niet meedoet, dan volg je je hart.
    Een echt goede opdrachtgever zal ook waarderen dat je niet nutteloos uren spendeert, als je dit aan hem kan uitleggen.
    Deze waardering kan op langere termijn wel eens meer opleveren, en daarmee volg je je verstand…

  4. Gavi Mensch schreef:

    Niet doen zou ik zeggen,Stefan, behalve als je noodruftig bent en dus om de, met tegenzin verdiende, euro’s dringen verlegen zit. Het lijkt geen opsteker, zo’n opdracht. Je imago komt in de knel, je bent een watje (iets wat Duitse firma’s ook niet echt waarderen) en de volgende opdrachtgever zal ook zijn zin doordrijven en je creatieve ideeen aan de kant zetten.
    Kom, wees geen ambtenaar, je hebt veel meer te bieden dan een ‘nieuwe brochure’ en de flater van de zelfs niet gehaalde 10% waar je natúúrlijk in mee mag delen. Laat deze aan je neus voorbij gaan, wel met de mededeling dat je het jammer vindt, maar dat je bedrijf voor meer staat als alleen de oplossing die ze zelf bedacht hebben. Succes en als je handen moe worden van je hoofd, heb ik nog wel een schouder!
    ;-)

    • dutchanddonts schreef:

      Bedankt en lief van je schouder! :-) Gelukkig zijn de meeste reactie van dezelfde strekking. Mooiste oplossing zou zijn wanneer je je, door eerlijk uit te spreken, de opdrachtgever en (in zijn/haar kielzog) ook de makelaar mee zou kunnen nemen in een gedurfde en reële oplossingsrichting waar iedereen ook echt in zou kunnen geloven..

  5. Ha die Stefan,

    Het is inderdaad frustrerend wanneer je gevraagd wordt iemands mening te bevestigen in je advies, terwijl je het daar helemaal niet mee eens bent. Anderzijds zou je natuurlijk ook het ‘klant is koning’ principe tot in het extreme kunnen propageren, maar zoals ik jou heb leren kennen past jou dat helemaal niet.

    Een typisch Hollandse oplossing is die van de gulden middenweg. Misschien toch een combi voorstellen tussen klassieke vastgoedcommunicatie en jullie eyes-on-property aanpak.

    Als je maar doet waar je zelf achter staat. Juist in deze tijden is kwaliteit in vastgoed belangrijker dan het korte-halen-snel-thuis advies waar veel van je collega’s bakken met geld mee verdiend hebben, maar weinig respect.

    Houd vol!

  6. Eef Lanoye schreef:

    Take a break, laat het even los en luister vervolgens naar je hart…

  7. “Als een Hollander gek wordt, dan voelen de mensen dat het vakwerk is.” – Godfried Bomans

  8. Barbeeera schreef:

    Laat ze maar lekker los. Volgens mij gebeurt dit in elke branche. Ook de hulpverlening. Ieder heeft recht op zijn eigen proces. Zij ook. En misschien komen ze ooit terug, wanneer ze beseffen dat je een goede vakman bent.

  9. dutchanddonts schreef:

    Maarten, Eef, Marc en Barbera: bedankt voor jullie morele support. Ik ga nog pogen om de opdrachtgever te overtuigen en kijken ik op die manier m’n eigen integriteit kan bewaren en tegelijkertijd een goede uitkomst bespoedigen. En een verraste, maar tevreden, klant.. We gaan het zien :-)

  10. Astrid schreef:

    Ik zou die blog van Hermannus ook wel even willen lezen, ben ik de enige die er niet op kan klikken?
    En Stefan, met bovenstaande tips kom je er wel uit denk ik. Laat je ons weten hoe het loopt?

  11. Hi Stefan,
    Ik begrijp je frustraties. Als het niet lukt om het glad te strijken, moet je zorgen dat je het plooit ;-) Aan die gewenste brochure kan je niet veel fout doen, maar natuurlijk wil je toegevoegde waarde leveren! Want daarom vragen ze jou toch ook, zou je denken? Ik zou zoeken naar waar kan ik de klant tegemoet komen en wat vind ik echt noodzakelijk om het gewenste resultaat te kunnen bereiken. Met jouw overtuigingskracht, kennis en charme zou je hem/haar toch mee moeten kunnen nemen in je gedachtengang om die mooie klus te doen. Die de opdrachtgever vervolgens ook op waarde zal schatten. Maar mocht het onverhoopt niet lukken om hem/haar toch mee te nemen in de noodzakelijke stappen, dan moet je je toch ook afvragen of je dan je naam wilt verbinden aan dat project. Waarschijnlijk gaat het dan ook niet het resultaat opleveren waarvoor jij garant wilt staan.
    Veel groeten,
    Simone

  12. Remco Smits schreef:

    Om Einstein losjes te quoten: Het is waanzin steeds hetzelfde te doen en toch een andere uitkomst te verwachten.
    Afgaand op mijn eigen ervaringen vrees ik dat de vastgoedsector nog wel een tijdje “waanzinnig” zal blijven.

    Hoe is het trouwens afgelopen? Heb je deze klant nog kunnen helpen of heb je de opdracht toch maar niet aangenomen?

    • dutchanddonts schreef:

      En ondanks dat God niet dobbelde.. #golfdeeltje – We hebben uiteindelijk rechtstreeks met de opdrachtgever contact opgenomen, zonder de grote makelaar te passeren. En voorgesteld persoonlijk kennis te maken, dat we daarvoor graag naar Berlijn zouden komen, en het belangrijk vonden om te begrijpen wat hun drijfveren waren. Maar dat het ook belangrijk voor ons was te kunnen toelichten waarom wij in sommige oplossingen wèl en sommige niet geloofden. Dus, al met al, niet ideaal, maar een heel stuk beter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s