Wat niet behoort te worden doorverteld.

In het kader van de beroepseed die BIG geregistreerde artsen en zorgverleners doen, beloven ze zich onder andere te houden aan de geheimhoudingsplicht. Mooi, zo’n plicht. Aan wie zou zouden ze zich eigenlijk verplichten? Aan de beroepsgroep? De maatschappij? Of aan de patiënt? Ik denk die laatste. In het belang van de patiënt beloven ze uiterst zorgvuldig om te gaan met diens gegevens, zodat informatie slechts daar komt waar de patiënt het zelf wil of daar waar het echt nodig is voor een goede behandeling. Prima. Ik volg ‘m nog.

Maar wat nu als de patiënt aangeeft dat hij, nog steeds in het kader van een goede behandeling, heel graag wil dat de betrokken artsen en zorgspecialisten hun informatie met elkaar en mantelzorgers delen? Bijvoorbeeld op een blog dat, vanzelfsprekend, beveiligd en slechts voor een zeer beperkte groep van directe betrokkenen en het behandelteam te bekijken is? Dan gaan alle alarmbellen van de zorgprofessionals rinkelen. En hard ook. “Mag niet. Kan niet. Ambtseed. Hippocrates. In strijd met BIG en WBP. Vraag maar aan het CBP. Wie gaat daar zijn vingers aan branden? We kunnen er gewoon niet aan meewerken. Tja, privacy-wetgeving hè? Hoe zit het met jurisprudentie? Het kan zomaar tegen je worden gebruikt. Malpractice.”

Opeens is het schijnbare belang van de patiënt en zijn privacy van tafel en gaat het om het belang van de professional. Of die ermee weg komt, zijn eed gestand denkt te doen, er geen juridisch gezeik mee krijgt. Hoe begrijpelijk ook, het onderliggend patroon voelt wrang en niet in lijn met het gezamenlijke streven naar betere zorg en welzijn van de patiënt. Hippocrates kende geen multomappen, geen nietmachines, geen TNT-post en geen faxapparaten. Net zomin als computers of zoiets ongelofelijks als ‘internet’.  In de prachtige eed uit 400 v. Chr. die artsen en zorgverleners afleggen staat over ‘geheimhouding’ letterlijk het volgende:

[..] Al hetgeen mij ter kennis komt in de uitoefening van mijn beroep of in het dagelijks verkeer met mensen en dat niet behoort te worden rondverteld, zal ik geheim houden en niemand openbaren [..]

En dat niet behoord te worden doorverteld.. daarin ligt toch de essentie? Als de patiënt nu heel graag wil dat belangrijke informatie aan een selecte groep wordt doorverteld? Omdat hij of zij ervan overtuigd is dat het – op continue basis – samenvoegen van die informatie de behandeling alleen maar beter maakt? Wat zou Hippocrates daarvan zeggen? Ik heb wel een vermoeden.

Blijft alleen nog over dat informatie op internet zetten eng lijkt. Ook al is het afgeschermd. ‘Eenmaal op internet gaat het er nooit meer af’, hoorde ik iemand zeggen. En ja hoor, als je het niet gewend bent, of je bent je er niet bewust van, dan dat is het ook. Eng. Maar heel veel enger dan diezelfde informatie uitprinten, in een envelopje doen en in een oranje bak langs de straatkant gooien? Meegeven aan weet-ik-wie met een busje en een oranje jas? Een kost vol dossiers met informatie over tientallen patiënten één raampartij af van kwaadwilligen? Of al je financiële gegevens op de webserver van je bank? Heeft er ooit een arts nagedacht over een telefoongesprek via een VoIP connectie? En bezwaar gemaakt omdat dat eigenlijk ook een publicatie op het internet betrof?

Een elektronisch patiënten dossier (EPD) door en door testen op veiligheid en betrouwbaarheid lijkt me niet meer dan logisch. En waardevol. Maar kom me er niet mee aan dat dat eigenlijk dezelfde situatie is. Want dat is het niet. Is het teveel gevraagd om ook deze branche mee te vragen in de ontwikkelingen en mogelijkheden van deze tijd? Mag een patiënt aandringen op het maximaal benutten van beschikbare (communicatie-) techniek? Of is de reflex om het Hippocrates-schild te heffen tegen alles wat transparantie en effectiviteit zou kunnen verbeteren te sterk om nog dit millenium te overwinnen?

UPDATE: Ik ben dringend op zoek naar mensen die uit hun professie of persoonlijke ervaring deze zelfde discussie hebben gevoerd. En ben geholpen met argumenten die de instanties ervan helpen overtuigen over hun eigen angst heen te stappen. Reageer of mail SVP. Of deel dit blog met de knopjes ‘share’ hieronder. Bedankt.
Advertenties

About dutchanddonts

Effectieve, vernieuwende en onderscheidende communicatie. Merken, concepten en realisatie. Voornamelijk in de wereld van vastgoed en ruimtelijke ontwikkeling.
Dit bericht werd geplaatst in blog, communicatie, stefan noordhoek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 Responses to Wat niet behoort te worden doorverteld.

  1. Pingback: Tweets that mention Wat niet behoort te worden doorverteld. | dutchanddonts -- Topsy.com

  2. Gavi Mensch schreef:

    Ik snap nu beter wat je bedoelt, Stefan, en ik ben het met je eens dat het beter is om een patientenblog aan te maken dan om met multomapjes en onbegrijpelijke, of erger nog, onleesbare briefjes te communiceren. Ik heb een voorstel. Maak een blog aan en ik ben de eerste die er relevante artikelen opzet, misschien kun je zo de rest stimuleren om ook de informatie voor de mantelzorg erop te plaatsen, met verwijzing naar de artikelen. De hele nacht gelezen over en ben weer een heel stuk ‘wijzer’. Heb een heleboel gerichte vragen en misschien helpt dat ook. Een blog ipv de patienten communicatie is een ding, één met communicaties over patient X is iets anders, daar moet geen bezwaar tegen zijn, men kan daar ook op schrijven met een alleen bij jullie bekende code of nickname (zoals ik dat doe) Ik ga RT en . Succes!

    • dutchanddonts schreef:

      Het blog waarover ik het heb bestaat reeds (op Posterous.com, met dank aan de tip van @erwblo) en is inderdaad al voorzien van een password zodat slechts een zeer beperkte groep van betrokkenen toegang heeft. Ik ben heel benieuwd naar de artikelen waarnaar je verwijst, maar vraag me af of het patientblog van mijn zoontje daar nu de juiste plek voor is. Zou je die discussie, die artikelen ook hier willen voeren/plaatsen? De resultaten en inzichten uit die discussie neem ik graag mee in mijn gesprekken met de zorginstanties..

      • Gavi Mensch schreef:

        Ik wil wel delen van de veelal wetenschappelijke artikelen eruit halen, maar dat heeft op dit blog geen zin. Het zou meer zijn als referentie, om te zien of de behandeling van DEND overeenkomt met de behandeling van de patënt. Ik doe dat wel via de mail als je dat wilt.
        Verder hebben jullie gelijk wat betreft het recht op inzage, ernstig als je hierin belemmert wordt. Bovendien zou volledige inzage iedereen scherp houden, een soort geschreven cameraverslag; als verpleegkundige ben ik vóór, ik heb niets te verbergen en sta open voor discussie en kritiek van mantelzorgers.

  3. Thom de Bruijn schreef:

    Wij hebben een EPD / EMD op de Pillkey, want die informatie is van levensbelang op het moment dat ik de deur achter mij dichttrek. Ik heb medische informatie opgevraagd van mijn twee pasgeboren zoons om te bewaren, als zij later klachten krijgen of medicijnen nemen die slecht vallen; wat is dan de geschiedenis. Ik lig liever op bewusteloos op straat naast mijn privacy-gegevens dan zonder. Ik heb ik de wachtkamer van het ziekenhuis tijdens de lunchpauze, tientallen dossiers kunnen pakken. Van de 5 artsen die ik met mijn zoons bezocht heb, waren er 5 die de dossiers niet hadden gelezen, maar ik mocht niet meekijken of mijn informatie klopte. Mijn huisarts vond het geen probleem om zijn wettelijke plicht NIET uit te voeren en bracht mij daarmee in gevaar, vond het ook niet nodig om elke keer mijn gegevens als kopie mee te geven; was teveel werk, was niet nodig en kon hij niet doen, alhoewel wettelijk verplicht. Honderden verhalen, excuses en onzin zoals de SP dat zo goed kan. Kortom; ik ben verplicht om thuis te blijven, want eenmaal buiten is alles mogelijk zonder dat ik ook maar de geringste veiligheid heb van goede levensreddende informatie. Ik ken nog sterkere, maar die zijn te persoonlijk om voor lobby te gebruiken; kies zelf wat private is en wat niet.
    PS Klopt; het zijn mijn gegevens en ik bepaal wie die mag inkijken.

    • dutchanddonts schreef:

      Thom. Klopt het dat je arts wettelijk verplicht is om na elk consult de inhoud van het patientdossier aan de patient te overhandigen? En heb je daar een bron voor? Ik hoop dat je er iets luchtiger in kan zitten, want zoals het nu klinkt bepaalt je angst en frustratie een groot deel van je dagelijks leven. Succes!

  4. Ivo schreef:

    Net thuis. Vandaag weer een mooie 14 uur op de teller. Het lichtpunt is dat ik morgenochtend weer mag. Immers een goed arts is onvermoeibaar, onfeilbaar, begripvol, stabiel, onafhankelijk. Die hypocriete eed legde ik ook af. Met de hand op …mijn hart. Ik mag dus niet roddelen over patiënten. Ik ga het toch even doen. Ik kan wel vertellen dat ik soms hele zieke patiënten heb. En dat ik de behandeling die ik wil geven niet mag geven. Het kost teveel geld namelijk. Dat zegt de zorgverzekeraar namelijk. Ik heb ook een andere patiënt. Die vader van vier kinderen, opa van twee kinderen, echtgenoot moet naar een verpleeghuis. Hij heeft een hartstilstand gehad, is zorgbehoeftig en moet revalideren. Maar dat kan niet. De overheid heeft te weinig geld besteed aan verpleeghuizen, er is geen plek. De “beroepsgroep” kan op hun kop gaan staan. De invloed is minimaal. Zoek eens op hoeveel zorgprofessionals betrokken zijn bij de invoering van het EPD. En hoeveel zorgprofessionals bezwaar gaan aantekenen tegen opname van hun eigen gegevens in het EPD. Ik bereid u voor, dat is schrikken. De betrokken professionals, die u over hun angst wil tillen, moet u buiten de zorg zoeken. Ik weet niet waar ze zijn hoor maar kijk eens richting Den Haag. Ver, ver weg van het bed waar de patiënt in ligt. De verantwoordelijkheid wordt gelegd waar de beslissingen niet meer genomen worden. Dat is een prachtig onderwerp voor een blog.

    Getekend, uw snakkende buur.
    (snakkend naar een goede procello, en dan nog een).

  5. Vrouwke van S. schreef:

    De kern van de zaak is dat de patiënt zelf deze uitwisseling via dit blog wil. Daarmee wordt het een communicatiemiddel als elk ander. Zoals er telefonisch overleg is, kan er nu dus ook via blogs gecommuniceerd worden. Natuurlijk is beveiliging een issue. Ik kan me niet voorstellen dat deze ooit waterdicht te krijgen is, maar goed dat moet vooral de patiënt zich realiseren. Hij/zij moet de afweging maken of het privacy risico opweegt tegen het voordeel van snelle en complete informatie-uitwisseling. Nu ik er zo over denk…. ik ga het heen-en-weer-schriftje (juf, fysio, RT en ikzelf) van mijn zoon vervangen door een blog. Veel handiger.

    • dutchanddonts schreef:

      Eindelijk iemand die de kern van de zaak aan wil stippen :-) Dat krijg je als je zulke lange blogs schrijft. Maar je hebt wel gelijk, als het een weloverwogen keuze van de patiënt of diens ouders is (inclusief de geaccepteerde risico’s van de nooit 100% te garanderen veiligheid), wat is dan het probleem?

      PS. Mocht je het het schriftje echt willen veranderen heb ik nog wel wat, wellicht bruikbare, tips voor een laagdrempelige maar technisch prima oplossing.

  6. Gavi Mensch schreef:

    Ik stel mezelf even voor als de verpleegkundige met een apart patientenblog waar ik op moet rapporteren. Ik rapporteer op het EPD, 15 patienten, met hun bijzonderheden, voor de interne overdracht (collega’s moeten op de hoogte zijn) en voor de overdracht aan de arts, de fysio en anderen ( de voortgangsverslagen). Daar ben ik ongeveer een uur mee kwijt als er niet teveel gebeurd is. Dan heb ik ook nog 2 patientenbesprekingen en die moeten ook verwerkt worden op het EPD (voortgangsverslag algemeen) en dan ga ik beginnen aan de patienten blogs, heel belangrijk , het is een voortgangsverslag voor de patient zelf en voor de mantelzorg. Onder tussen ben ik nog steeds de verpleegkundige en heb ik 15 patienten te verplegen als eerst verantwoordelijke, met hooguit 1 collega en 2 leerlingen. Het patienten blog hoeft niet elke dag, maar ik kan ook geen week details onthouden en het copy pasten van het EPD mag niet, volgens de wet. Wat nu?

    Dit is om je een indruk te geven Stefan dat niet alle onmogelijkheden onwilligheden zijn. Het patienten blog is iets dat ik bij moet houden , eigenlijk dagelijks en ik zou niet weten hoe. Elke patient een eigen verpleegkundige, die 7 dagen per week werkt zou het een stuk simpeler maken. Ook al is het een goed idee, ik vrees dat de rest van de zorgverleners net zoveel tijd hebben al de verpleegkundige. Ik blijf er over nadenken, er moet een mogelijkheid zijn. Misschien een digitale privé-koppeling aan het EPD? Maar dat zal een heleboel opschudding veroorzaken… ook politiek… Wie gaat zoiets oppakken in tijden dat men het nog niet eens is over hoe het verder moet met het EPD zelf?
    Groetjes Gavi

    • dutchanddonts schreef:

      Gavi, bedankt voor je inzicht vanuit ‘het andere’ perspectief. Ik snap wat je bedoelt. En ik heb deze mogelijke nadelige consuquentie ook nadrukkelijk ter tafel gebracht. Met het verzoek om dit, meer organisatorische, probleem in ieder geval los te maken van het privacy-juridische deel. Zodat de discussie zuiver wordt.

      In de situatie die ik bedoel is er geen sprake van een EPD, maar van diverse dagelijkse, maandelijkse en halfjaarlijkse rapportages. Het lijkt me niet meer dan logisch om na te denken over het integreren van verschillende momenten en bronnen van informatie, zeker ook om het in de tijd haalbaar te maken. Ik sta open voor ideeën.

      PS. Als alle interne rapportage eerst offline zou worden ingetypt in – stel – een doorlopend Word-document. En van daaruit wordt ge-copy-paste naar een EPD maar ook naar een ander communicatiemiddel (blog, andere rapportagevormen).. is dan het wettelijke copy-paste beletsel misschien al ondervangen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s